Popularne

72 kamienne stopnie przed wejściem do Philadelphia Museum of Art w Filadelfii w Pensylwanii zyskały miano „Schodów Rocky’ego” za sprawą sceny z filmu „Rocky”. Turyści często naśladują słynny bieg Rocky’ego – metaforę outsidera albo zwykłego człowieka stającego do wyzwania. Na czas zdjęć do „Rocky’ego III” na szczycie schodów stanął na krótko brązowy pomnik Rocky’ego. Stojący dziś u dołu schodów po prawej stronie posąg jest chętnie fotografowany przez odwiedzających. Ze szczytu schodów rozciąga się imponujący widok na Eakins Oval, Benjamin Franklin Parkway i ratusz w Filadelfii.

W 2006 roku twórca „Rocky’ego” Sylvester Stallone opowiedział o genezie kultowej sceny: podczas kręcenia filmu w 1976 roku ekipa zdjęciowa, ograniczona napiętym budżetem, natrafiła na schody pewnej nocy, szukając plenerów w mieście. Stallone najpierw uznał, że Rocky powinien wnieść po schodach swojego psa Butkusa, ale wielki mastif okazał się zbyt ciężki, by scena zadziałała. Mimo to widok ze szczytu schodów zainspirował go do ponownego nakręcenia sceny bez psa. W „Rocky Balboa” Rocky podnosi z kolei swojego psa Punchy’ego, gdy dociera na szczyt schodów.

Schody Jokera, łączące aleje Shakespeare i Anderson na wysokości West 167th Street w Bronksie, w pobliżu stacji 167th Street, to strome schody, które posłużyły jako jeden z plenerów psychologicznego thrillera „Joker” z 2019 roku. „India Today” zauważa: „Choć schody istnieją od lat i prowadzą do jednych z najbardziej znanych miejsc w Nowym Jorku, takich jak Yankee Stadium, Bronx Zoo czy New York Botanical Garden, nigdy nie były naprawdę popularne z powodu ich skojarzenia z przestępczością w okolicy”.

W filmie tytułowy Joker wchodzi po tych schodach w codziennej rutynie w początkowych scenach. Później, w kulminacyjnym momencie filmu, tańczy w dół schodów w jaskrawoczerwonym garniturze i klaunowskim makijażu, przy „Rock and Roll Part 2” Gary’ego Glittera w tle. Schody pojawiły się na plakacie promocyjnym filmu i stały się celem turystycznym, a zarówno schody, jak i taniec stały się internetowymi memami. Wielu odwiedzających odtwarza scenę z filmu, czasem w stroju Jokera, do tego stopnia, że schody bywają zatłoczone przez zwiedzających.

RMS Titanic był brytyjskim liniowcem pasażerskim, który zatonął na Oceanie Atlantyckim w 1912 roku po zderzeniu z górą lodową podczas dziewiczego rejsu z Southampton do Nowego Jorku. Spośród szacowanych 2224 pasażerów i członków załogi zginęło ponad 1500 osób, co czyni tę katastrofę jedną z najbardziej śmiercionośnych pokojowych katastrof morskich w historii nowożytnej. RMS Titanic był największym statkiem pływającym w chwili wejścia do służby i drugim z trzech transatlantyków klasy Olympic eksploatowanych przez White Star Line. Zbudowała go stocznia Harland and Wolff w Belfaście. Thomas Andrews, ówczesny główny architekt okrętowy stoczni, zginął w katastrofie.

Titanikiem dowodził kpt. Edward Smith, który również zatonął wraz ze statkiem. Liniowiec wiózł jednych z najbogatszych ludzi świata, a także setki emigrantów z Wielkiej Brytanii i Irlandii, Skandynawii i innych części Europy, szukających nowego życia w Stanach Zjednoczonych. Zakwaterowanie pierwszej klasy zaprojektowano jako szczyt komfortu i luksusu – z salą gimnastyczną, basenem, bibliotekami, restauracjami najwyższej klasy i wystawnymi kabinami.

Falcon Heavy jest dwukrotnie potężniejszy od jakiejkolwiek innej rakiety operacyjnej na świecie. Dzięki zdolności wynoszenia na orbitę niemal 64 ton metrycznych (141 000 funtów) – masy większej niż Boeing 737 z pasażerami, załogą, bagażem i paliwem – Falcon Heavy przenosi ponad dwukrotnie większy ładunek niż najbliższy mu operacyjny nośnik, Delta IV Heavy, przy jednej trzeciej kosztu. Falcon Heavy korzysta ze sprawdzonego dziedzictwa i niezawodności rakiety Falcon 9.

Jego pierwszy stopień składa się z trzech dziewięciosilnikowych rdzeni Falcona 9, których 27 silników Merlin generuje przy starcie ponad 5 milionów funtów ciągu – tyle, co około osiemnaście samolotów Boeing 747. Jedynie księżycowa rakieta Saturn V, ostatnio użyta w 1973 roku, wynosiła na orbitę większy ładunek. Falcon Heavy od początku projektowano z myślą o lotach załogowych i przywraca on możliwość realizacji misji z załogą na Księżyc lub Marsa.

Statua Wolności (Wolność opromieniająca świat; fr. La Liberté éclairant le monde) to kolosalna rzeźba klasycystyczna na Liberty Island w porcie nowojorskim w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Miedziany posąg, dar narodu francuskiego dla narodu amerykańskiego, zaprojektował francuski rzeźbiarz Frédéric Auguste Bartholdi, a jego metalową konstrukcję nośną wykonał Gustave Eiffel. Pomnik odsłonięto 28 października 1886 roku.

Statua Wolności przedstawia Libertas, rzymską boginię wolności w todze. W prawej dłoni unosi nad głową pochodnię, a w lewej trzyma tablicę z wyrytą rzymskimi cyframi datą „JULY IV MDCCLXXVI” (4 lipca 1776) – datą podpisania Deklaracji niepodległości Stanów Zjednoczonych. U jej stóp leżą zerwane kajdany i łańcuch, upamiętniające niedawne zniesienie niewolnictwa w kraju. Posąg stał się ikoną wolności i Stanów Zjednoczonych oraz celem turystycznym parku narodowego. Jest powitalnym widokiem dla imigrantów przybywających zza oceanu.

Gigantyczny posąg egipskiej bogini Taweret stał w całości na brzegu Wyspy. Jacob mieszkał w komnacie w cokole posągu przez nieznany czas – nawet po jego niemal całkowitym zniszczeniu w 1867 roku przez falę sztormową, która wbiła Black Rock w głowę posągu, roztrzaskując go na kawałki. Uderzenie statku zachowało jedynie lewą łydkę i stopę z charakterystycznymi czterema palcami. Pozostałości posągu widać ze stacji Orchid.

Przed zniszczeniem posąg przedstawiał Taweret, egipską boginię ochrony, narodzin i płodności. (Komentarz rozszerzony) Egipcjanie uważali Taweret również za bóstwo północnego nieba i zwykle przedstawiali ją jako postać ludzką z głową hipopotama. Zbudowany z szarego kamienia posąg mierzył około 240–250 stóp (75 m) wysokości. Postać stoi z jedną stopą lekko wysuniętą do przodu, spoglądając ku morzu, z gigantycznym ankh w każdej dłoni. Taweret przedstawiana jest z czterema palcami u każdej stopy.

Wieża znana wcześniej jako Stark Tower, a następnie Avengers Tower, to kompleks wysokościowy położony na Manhattanie w Nowym Jorku.

Zbudowana przez Tony’ego Starka wieża była zasilana reaktorem łukowym, dzięki któremu mogła funkcjonować samodzielnie przez ponad rok. Dziesięć najwyższych pięter przeznaczono pierwotnie w całości na badania i rozwój.

Nazwa Barad-dûr pochodzi z sindarinu: barad oznacza „wieżę”, a dûr „ciemną”. W Czarnej Mowie Mordoru nosiła nazwę Lugbúrz, od lug „wieża” i búrz „ciemna”. Czarna Mowa (stworzona przez Saurona) była jednym z języków używanych w Barad-dûr. Tamtejsi żołnierze posługiwali się jej zdegenerowaną odmianą. We „Władcy Pierścieni” określenia „Barad-dûr”, „Lugbúrz” i „Czarna Wieża” bywają używane jako metonimie Saurona.

W Drugiej Erze Sauron ponownie zaczął się poruszać i wybrał Mordor na twierdzę, w której wzniósł swoją fortecę. Wzmacniała ją moc Jedynego Pierścienia, wykutego niedługo wcześniej; fundamenty wieży miały przetrwać tak długo, jak długo istniał Pierścień. Gandalf opisał Pierścień jako „…fundament Barad-dûr…”. Czarną Wieżę opisano jako zbudowaną z żelaza, czarną, z blankami i bramami. Na obrazie Tolkiena mury są jednak głównie z szarego kamienia i cegły, a blanki, bramy i wieżyczki nie są widoczne.

Czarnobylska Elektrownia Jądrowa (oficjalnie Elektrownia Jądrowa im. Włodzimierza Iljicza Lenina) to zamknięta elektrownia jądrowa w pobliżu opuszczonego miasta Prypeć w północnej Ukrainie, 14,5 kilometra (9 mil) na północny zachód od miasta Czarnobyl.

Reaktor nr 4 był miejscem katastrofy czarnobylskiej w 1986 roku, a elektrownia znajduje się dziś w rozległym obszarze o ograniczonym dostępie, znanym jako czarnobylska strefa wykluczenia. Zarówno strefą, jak i dawną elektrownią zarządza Państwowa Agencja Ukrainy ds. Zarządzania Strefą Wykluczenia. Pozostałe trzy reaktory działały po awarii, ale ostatecznie wyłączono je do 2000 roku, choć według stanu na 2019 rok elektrownia wciąż jest w trakcie likwidacji. Zakończenie oczyszczania z materiałów jądrowych zaplanowano na 2065 rok.

Zamek Hogwart to duży, siedmiokondygnacyjny budynek podtrzymywany magią, ze stu czterdziestoma dwoma klatkami schodowymi w licznych wieżach i wieżyczkach oraz bardzo głębokimi lochami. Zamek zbudowali pod koniec wczesnego średniowiecza (ok. 993 r.) czarodziej-architekt oraz czterej najsłynniejsi czarodzieje epoki: Godryk Gryffindor, Helga Hufflepuff, Rowena Ravenclaw i Salazar Slytherin. Zamek jest głównym budynkiem Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, uważanej za najlepszą szkołę magii na świecie. Hogwart zbudowano w dolinie – otaczające góry stanowią część krajobrazu – z dość dużym Wielkim Jeziorem na południe od głównego budynku. Ogromne główne dębowe drzwi prowadzące do Sali Wejściowej zwrócone są na zachód i otwierają się na opadające trawniki. Na zachód od zamku rozciąga się gęsty Zakazany Las. Na terenie szkoły znajdują się także zewnętrzne szklarnie i grządki warzywne.

Hogwart położony jest w szkockich Highlands, w pobliżu zamieszkanej wyłącznie przez czarodziejów wioski Hogsmeade i „niedaleko” Dufftown w Banffshire oraz Achintee w Lochaber.

Latarnia Morska w Aleksandrii, nazywana też Farosem Aleksandryjskim, była latarnią wzniesioną przez królestwo Ptolemeuszy za panowania Ptolemeusza II Filadelfosa (280–247 p.n.e.). Jako jeden z siedmiu cudów świata starożytnego przez wiele stuleci była jedną z najwyższych budowli wzniesionych przez człowieka.

Latarnia została poważnie uszkodzona przez trzy trzęsienia ziemi między 956 a 1323 rokiem n.e. i popadła w ruinę. Był to trzeci najdłużej zachowany cud starożytności (po Mauzoleum w Halikarnasie i wciąż istniejącej Wielkiej Piramidzie w Gizie) – przetrwał częściowo do 1480 roku, kiedy ostatnie z jego kamieni wykorzystano do budowy Cytadeli Kaitbaja w tym samym miejscu.

Mount Seler to góra położona na granicy Argentyny i Chile w paśmie Andów. Jako pierwszy zdobył ją Nando Parrado, ocalały z pobliskiej katastrofy lotniczej, który wszedł na szczyt z zamiarem odnalezienia cywilizacji. Było to zarazem pierwsze zimowe wejście na tę górę. Na szczycie napisał szminką „Seler” na plastikowej torbie, którą wcisnął pod kamień. Nando nazwał górę imieniem swojego ojca Selera Parrado, który był dla niego motywacją, by przeżyć.

Fernando „Nando” Seler Parrado Dolgay (ur. 9 grudnia 1949) jest jednym z szesnastu urugwajskich ocalałych z lotu 571 urugwajskich sił powietrznych, który rozbił się w Andach 13 października 1972 roku. Po dwóch miesiącach uwięzienia w górach wraz z pozostałymi ocalałymi, razem z Roberto Canessą przeszedł przez Andy w ciągu 10 dni, aby sprowadzić pomoc. Ich wysiłek, wspierany na różne sposoby przez całą grupę, został opisany w książkach i innych mediach.

Roberto Jorge Canessa Urta, dr n. med. (ur. 17 stycznia 1953), jest jednym z 16 ocalałych z lotu 571 urugwajskich sił powietrznych, który rozbił się w Andach 13 października 1972 roku, oraz urugwajskim politykiem.

Fikcyjny hongkoński wieżowiec The Pearl pojawił się w filmie „Skyscraper” z 2018 roku. Ma 3500 stóp (1066,8 m) wysokości i 240 kondygnacji. Po wybudowaniu budynek miałby być najwyższym na świecie, przewyższając Burdż Chalifę w Dubaju i Jeddah Tower w Dżuddzie.

Wznoszący się na 240 pięter nad Hongkongiem budynek ma na szczycie kulisty szklany taras widokowy – stąd nazwa The Pearl (Perła). Między 200. a 230. piętrem umieszczono wewnątrz budynku gigantyczną turbinę wiatrową, która wytwarza własną energię, czyniąc z niego zielony wieżowiec. Ekologiczny charakter podkreśla także ogromny, 30-kondygnacyjny ogród botaniczny na 100. piętrze. Znajdują się tam również basen olimpijski, siłownie, boiska do koszykówki, strzelnica golfowa, kino i sześciopiętrowa galeria handlowa – obok luksusowych apartamentów i hoteli.

W uniwersum DC Wayne Tower jest siedzibą Wayne Enterprises. Nazywana także „Starą Wieżą Wayne’ów” i „Centralą Wayne Industries”, została zbudowana w 1888 roku przez Alana Wayne’a. Po ukończeniu była najwyższym budynkiem w Gotham City. Wzniesiona jako symbol powitania wszystkich przybywających do miasta, Wayne Tower ma 13 gargulców, czyli „strażników” – jak nalegał je nazywać Alan Wayne – witających gości przy każdym z 13 punktów wjazdowych do miasta. Pięciu strażników na pierwszym poziomie czuwa nad pierwotnymi pięcioma bramami do Gotham: trzema mostami i dwoma tunelami. Wyżej siedmiu strażników pilnuje siedmiu linii kolejowych zbiegających się na Union Station u podstawy wieży. Trzynastego strażnika dodano w 1930 roku i umieszczono w połowie wysokości wieży. Ten ostatni, dodany przez Henry’ego Wayne’a, obserwuje lotnisko i nie można go zobaczyć ani z windy, ani z tarasu.

Na szczycie wieży znajduje się taras widokowy, który – zgodnie z wolą Alana Wayne’a – miał być bezpłatnie dostępny dla publiczności w każdy weekend. Ma okna z podwójnie klejonego szkła float o jakości kryształu, odporne na warunki atmosferyczne i niezniszczalne.